Kahvaltı'da Dominos. Extravaganza iyi diğerine malzeme koymayı unutmuşlar. Beklenen akşamdan kalmalık duşa rağmen vurdu öğleden sonra. Bahadır hala İstanbul-HerYer uçak bileti bakarken, 4 gibi evden çıkıp Çıtır Cafe-Pub'da 3-4 bira 7 gibi kadroya Barış da eklenince taksiyle İTÜ stadına gidiyoruz.
Konseri anlatabilmem mümkün değil. Birkaç cümle kurabileceğim sadece. İlk 3-4 şarkı ile ilgili hiçbirşey hatırlamıyorum. Duvara tosluyoruz yani. Sonra biraz şoku atlattık derken ilk yarı bitiyor. Bu arada İstanbul konserine özel Gezi direnişi konuşması, hayatlarını kaybedenlere saygı duruşu tabi çok önemli şeyler, konsere ayrı bir anlam katıyor.
İlk bölümün en güzel Mother'dı sanırım.
Mother, should i trust the government?
2. bölümde arka arkaya Vera/Bring the boys back home/Comfortably numb izanımı s.kti. Bir ara kendime geldiğimde sadece benim değil herkesin uzun süren bir aptallaşmadan geçtiklerini farkettim. Gerçekten ne tapacağımızı bilemiyorduk.
Bring the boys back home gibi orkestral bir şarkıda ses düzeninin evinde kulaklıkla dinliyormuşsun kalitesinde ve yüksekliğinde olması + görseller + duygusallık düşmeden önceki yumruğu attı. Tam acaba toparlar mıyız derken Comfortubly Numb bitirdi bizi. Ağlattı. Ama gerçek anlamda gözümden yaş geldi. Sonra In the Flesh...
Çok fazla bir şey yazamıyorum hatta yazmamam lazımmış gibime geliyor. Sadece bitmesin istedim, bitince de iyi ki gelebilmişim dedim, çok şanslı hissettik kendimizi. Evladiyelik anılarımız oldu. Hemen bir kez daha nerede izleyebiliriz diye tour detaylarına baktım. 21 eylül son - Paris, Sade de France. 30 Ağustos Sofya ama en dikkat çekici 4 Eylül Berlin, Olimpiyat stadyumu.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder